O problema da auga potable, formulada con preocupantes demandas desde comezos do século XVII, cando menos, continúa ocupando atención dos rexedores municipais e cada vez con maior preocupación. Na última sesión do concello, o alcalde D. Manuel Bárcena y Franco deu conta de que “visto o pouco resultado que se obtiña cos traballos levados a cabo na mina da fonte da Falperra, mandara que se suspendesen, determinando que o mineiro e demais operarios ocupados naquela obra comezasen a abrir unha mina na estrada de Ourense, onde xulgaba que atoparían auga en abundancia que doadamente pode ser conducida a calquera punto da vila e que a pesar do pouco tempo e os poucos traballos na mina, xa hai motivos para presumir que as obras darán bo resultado.- O concello aprobou a determinación do señor alcalde tomando acordo de que continuasen os traballos comezados”.
Pero… O noso gozo nun pozo! Ou na mina, que é igual. Estaba esta situada na proximidades do camiño do Pito e deu lugar á fonte do seu nome, que nada ten que ver coa do Galo, situada no Areal. Esta presumía de vello, mentres a do Pito, por facelo a destempo, atopouse case no deslucido papel daqueloutra de Lugo, segundo o cura de Fruíme:
- “Si unha pingola querían
- de ti, pozo da Pinguela,
- os que ardían máis por ella
- sempre de balde cha pedían…”
Quedou, xa que logo, a fonte do Pito en simple fonte e bo foi se bastou para apagar a sede da veciñanza inmediata.
Mais non crea que era unicamente a sede material a que Vigo sentía entón, Tamén os espíritos e as mentes experimentaban, ansiando o orballo benéfico da arte e o saber. Atenta a esta necesidade, a Xunta directiva do Recreo anuncia un ciclo de conferencias semanais sobre temas históricos a cargo do profesor D. Telmo Rotea. A primeira disertación terá lugar o próximo sábado, día 22, arredor do tema La primitiva poboación de España.
E nesta noite a compañía dramática do señor Egea levará ao taboado da farsa en “función de moda” un novo drama de Echegaray. O cronista do Faro de Vigo diría ao día seguinte: “Onte á noite vin posta en escena por vez primeira a lenda tráxica do señor Echegaray titulada En el seno de la muerte. A impresión acompáñame aínda e sinto que a falta de espazo me impida facer desta obra unha descrición como é debido”. (Non obstante, o parco comentarista dedica tres columnas apertadas do diario a describir a tremebunda lenda urdida por D. José). “Tal é a obra que vin onte- conclúe- que para desempregala precísanse poderosas facultades: os artistas fixeron todo o que podían para alcanzala… O público non se atreveu a aplaudir moitas escenas desta obra, receoso de perder o fío da versificación, pero aplaudiu, porén, bastante…” (Coñécese que as escenas aplaudidas tiñan o fío máis gordo)
Dos afáns culturais de instalar en Vigo un colexio de 1ª e 2ª ensinanza, onde poden cursarse os estudos de bacharelato baixo a dirección de profesorado competente. Non se trataba da creación dun Instituto de 2ª ensinanza, xa que consideraba suficuente o de Pontevedra “e o noso – aclara prudente o Faro de Vigo- viría como a soster especial competencia e inveterada rifa entre unha e outra vila”.
