Fátima Rodríguez Carrera logrou o segundo premio do I Certamen Literario de Relato Corto de VigoÉ co seu relato «Pequeno busca fogar». Como premio, o lote de libros a cargo de Sequeiros Quiosco e o libro «El Plan Maestro, de Javier Sierra, que lle será entregado nos vindeiros días. Tamén lle damos a oportunidade de poder compartilo cos nosos lectores publicándoo en VigoÉ.
«Pequeno busca fogar»
Vivo nun baixo no centro de Vigo, con varios coma min e unha señora moi amable que coida de nós ata que alguén nos acolla no seu fogar. Cando veñen visitas, a xente sempre se fixa nos demais, que son maiores, graciosos e teñen nomes moi atractivos. A min non me mira case ninguén, e cando o fan, adoitan torcer o xesto. Din que son moi pequeno e moi feo. A nosa coidadora pensa que son complicado, que ninguén me quere e que como sigamos así nunca vou atopar un fogar. Non hai día que non me pregunte qué estou a facer mal.
Finalmente, canso das miradas de desprezo, decido fuxir. Aproveito o intre no que a porta se abre cunha corrente de aire mentres a coidadora está de costas a ela, e escórrome polo espazo sen facer ruido. Seguro que ninguén me botará de menos. Sentíndome miserable, deambulo por onde me leva o vento, a través das decoradas rúas da cidade. Como vou despistado, tropezo cun home de aspecto humilde. Cando comprende que estou completamente só, non dubida en levarme a casa, coa súa muller e a súa filla pequena, que me aceptan con alegría.
A mañá do 22 de decembro, o meu rescatador lévame ao salón. Na televisión falan dos meus irmáns, e todo o mundo parece moi contento con eles. El, en cambio, ignóraos sen deixar de estudarme coa mirada. Síntome un pouco intimidado, pero déixome facer. Entón, escoito unha voz infantil cantando o meu nome. Noto a sorpresa e a ilusión que comezan a encherlle a mirada. Cólleme, salta do sofá e vai correndo xunta a muller e a filla berrando “O gordo! O gordo!” cunha ledicia desmesurada. Aínda que sigo sen entender por que me din esas cousas tan feas, parece orgulloso de min. E as mulleres da casa tamén. Póñense como tolas e comezan a berrar e a saltar. A filla pequena incluso me agasalla cun bico. É a primeira vez na vida que me sinto tan querido.
