Máis entroidada… e vostedes perdoen. Os fastos locais non rexistran feitos de maior transcendencia neste día 13, que no ano ao que nos referimos foi martes. Resignarémonos a dar puntual traslado da inefable literatura humorística (?) contida no programa:
“Ás dúas en punto da tarde, reunida toda a Comparsa no Campo baixo de Granada e na mesma forma que nos días anteriores, baixará pola rúa do Pracer, Príncipe, Ramal e Vitoria, facendo alto na Alameda, para render preito homenaxe e Bicamáns a tan nomeado deus do Carnaval”.
“Un himno xeral dará principio a este acto, e as bandas militares amenizarán dita cerimonia.
“Dende que a nosa pícara nai Eva seduciu a Adán para facelo engulir aquel chusco co cal lle deu o gran camelo ao xénero humano, sentenciándoo a sufrir os rigores máis perversos, a facer transitorio o eterno; como dende entón non somos nada (que nós saibamos), que un propón e outro dispón, que cando un vai por lá volve tosquiado; non será de estrañar que ao intentar tan célebre e parrandeiro deus dirixir a súa palabra ao pobo, en acción de grazas polo seu grande como inagardado recibimento, lle dea un esvaecemento que o leven todos os Demos.
“Mais como este deus (e ninguén de vostedes o negará) ten máis agallas ca un porco espiño, non morre de vez, coma a nós infelices mortais nos sucede, senón que agarda despois deste primeiro síntoma a deixar arranxados todos os seus asuntos, e invoca como é natural ao seu compañeiro Esculapio (pois todos os deuses enténdense) para que lle preste axuda en trance tan fatal e dispoñer o seu testamento a prol do Momiño vindeiro.
“Esculapio prémelle, préstalle a súa Axuda, mírao de arriba abaixo, por diante, por detrás e… zas!: declara á asombrada multitude o estado gravísimo no que se atopa o celestial doente (pranto xeral).
“Un feituco corro chorón, polo seu escuadrón infernal, dará fin a esta festa deste día, albergándose cada cal nas súas respectivas moradas ou onde mellor o teña por conveniente”.
Xa ven vostedes como se divertían os vigueses de hai oitenta e dous anos. Estamos seguros de que, só lendo o programa, xa se relamberían de gozo. E, a verdade, un sospeita que o autor do programa, non lle asubiaron as musas de Luís Taboada. Porén, non sexamos inxustos de máis. Cada cousa, no seu tempo. Sería curioso saber qué opinaría un vigués de 1877 sobre La Codorniz.
13 de febreiro de 1877. Xosé María Álvarez Blázquez. ‘A Cidade e os Días. Calendario Histórico de Vigo’ (Xerais, 2008).
