Por Patricia Pampillón Vila
Cumprida unha semana do asasinato da compañeira do SAF do Porriño, Teresa de Jesús, e aínda estamos en shock moitas das que compartimos labor profesional con ela.
Son moitas as alabanzas e palabras de ánimo recibidas polo acontecido pero moi poucas as accións pertinentes por parte dos organismos competentes para evitar ese lamentable feito poida repetirse e que o asasinato a sangue fría dunha traballadora do SAF mentras realizaba a súa labor de axudar a unha dependente nas súas labores diarias.
Esta desgracia é o desenlace do que moitas hai tempo vimos avisando e advertindo que podía acontecer. Moitas das que diariamente nos enfundamos os nosos uniformes de traballo e deixamos a nosa vida e problema nos nosos coches ou mochilas e afrontamos o noso traballo con ilusión, forzas e ganas de mellorar a vida de aquelas persoas a quen temos que axudar coa nosa gratificante labor no humano pero tan denostada, olvidada e castigada no laboral.
Son moitos os e as usuarios e usuarias que co seu agarimo e sorriso nolo agradecen, ao igual que moitas familias que nolo poñen mais fácil e facilitan a nosa labor, a recoñecen e nos fan sentir unha máis das súas familias pero, lamentablemente, tamén nos atopamos soas en situacións moi difíciles nas que a nosa integridade física e psicolóxica se atopa nas mans de moitos seres desagradecido que se creen con dereitos sobre nós, o noso bo labor e pretenden excusarse nel para abusar de nos coa total impunidade que iso lles supón xa que a maioria das víctimas o único que reciben das empresas que deberían defendelas e coidar a súa integridade física e anímica é a resposta típica, renuncia o servicio, tenta aguantar mentres non atopamos quen te cubra… Esa é a excusa máis empregada, a solución a que máis se recurre: cambiar a cara e nome das auxiliares pero non atallar o problema de raíz, a falta de respeto e humanidade do agresor, do que abusa da nosa soidade e profesionalidade no servicio aos nosos usuarios para abusar física, psicolóxica ou laboralmente.
O diñeiro que pagan polos nosos “servicios” é o primordial, somos carne de cañón e abusos ante a impunidade das empresas concesionarias que ademais pasando por encima da ética e dos nosos dereitos e sen pizca de humanidade, moitas veces silencian os graves problemas que os SAF e as súas auxiliares sufrimos para quedar ben diante dos Concellos pertinentes e das súas asistentes sociais con tal de seguir enchendo os seus bolsillos e consolidando “a súa boa labor e satisfacción dos familiares”, sexa o custe que sexa e pasando por riba do benestar e seguridade, incluso, das persoas que realmente poñen a cara e o corpo para realizar o servicio in situ e pisando e burlándose dos seus dereitos e da humanidade e recoñecemento que polo simple feito de facilitar a vida dos máis necesitados mereceriamos.
A Xunta, concellos e demais organismos lles pediría como auxiliar, como profesional sanitaria dun servicio esencial como é o SAF que se deixen de brindis o sol, de palabrerío barato e que, en vez de secundar ou convocar minutos de silencio, os eviten, o igual que os abusos ben sexan físicos como psicolóxicos. As agresións verbais, físicas e o maltrato psicolóxico son tamén preocupantes e deberían ser motivo de protestas, concentración e accións inmediatas como retiradas de servicios ou castigo para os abusadores das compañeiras. Se vos enche a boca decindo que a solución sería ir a comisarías e denunciar… ¿en serio? A unha traballadora a quen lle pegan, insultan maltratan psicolóxicamente co menosprecio o seu traballo e a súa capacidade profesional lle piden saquen forzas para ir a unha comisaría cando xa nos esforzamos en tentar contarllo a quen debería defendernos nas empresas e non sólo non o fan senón que insinúan a túa culpa, che piden que aguantes ou senón e máis empregado poñen en dúbida a túa capacidade profesional e persoal.
Moitas das compañeiras ademais do vocacional empregan o seu posto de traballo como sustento principal dos seus fogares e das súas familias e teñen medo a perdelo e por iso aguantan os chantaxes crueles das empresas que ofrecen servicios nos SAF e que maiormente xogan con ese medo e carecen de sensibilidade e escrúpulos e soamente lles importa unha cousa: poder e diñeiro.
As autoridades se realmente queren cambiar as cousas, insten a reunións para actualizar e renovar o noso anticuado, en tódolos aspectos, convenio e doten os servicios do SAF de protocolos e fórmulas que garantan o noso labor e lle den seguridade e nos faga estar protexidas ante os perigos que sufrimos nos domicilios e con persoas conflictivas. De nada serve suspender e cancelar servicios se despois dun tempo se tentan reanudar sen evaluacións pertinentes.
A vós compañeiras, pensade que calquera de nos pode ser Teresa se as cousas non cambian. Calquera de nos podemos deixar a nosa vida nalgunha casa e nas mans de algún usuario ou familiar que se crea con dereito a decidilo excusándose despois nunha mala situación psicolóxica.
Non consintamos o mínimo abuso nen físico, nen laboral, nen psicolóxico e poñámolo en coñecemento dos enlaces sindicais e, posteriormente, da empresa e concellos se así fose preciso. Sólo en nós está poder facelo.
Senón por nós fagámolo pola nosa xente, compañeiras e porque o cruel asasinato de Teresa non se repita e non fose motivo para cambiar e mellorar as cousas que sería a nosa mellor homenaxe.
XUNTAS SI PODEMOS.
