Pola súa banda, o curmán Jonathan non tivo présa aquela mañá. Sempre foi o gordiño da familia e da clase e o número un co nome de Marler chegou coma no ano anterior. Ata despois, pouco antes do mediodía, non tiña que poñela para ir a buscar a Ben a estación. Preguntou ó seu pai para confirmala hora e consultou a caixa de novo. Alí estaban as entradas do museo e os carnés.
O tren saíu puntual, mamá meteu os bacadillos no bolso e papá puxo a camisola do avó. Case sen cor, enriba do corazón estaba a palabra Saints, aínda que moito máis feble que a camisola nova de Ben. Era o momento de encher o bandullo porque, uns minutos máis tarde, estaría Jonathan co tío Spencer no andén. Habería pouco tempo e aínda tiña que camiñar.
Os trens chegaban entre a néboa de decembro e con rebumbio na estación. Moita viaxe e algún reencontro. «No que procede de Northampton, na liña seis, coma sempre», díxolle Spencer a Jonathan. Pouco a pouco, entrou a locomotora e comezaron a baixar os pasaxeiros. Algúns deles con bufandas e outros cos gorros verdes e negros. Era sábado, un día sinalado, na semana de Nadal había, como cada tempada, o Gran Partido ‘Big Game’.
Por fin apareceu Ben, que baixou á présa do vagón e, empurrando polo pai Michael, chegaron a onde o seu curmán Jonathan. De inmediato pegou contra o seu barrigolo e, como nas últimas vacacións, non o moveu do sitio. «Non hai maneira», dixo, o mesmo que os últimos catro anos. Os maiores, cun sorriso nos beizos saudáronse, déronse unha palmadiña nas costas e, tralo percorrido habitual, estaban a uns metros do campo grande. Os nenos bebían un zume de laranxa, os maiores un café e Jonathan preguntou porque este ano quedaron tan cedo se o encontro non comezaba ata dúas horas máis tarde.
«Xa que vimos a cidade, haberá que ir a ver o museo do rugby», contestou o seu pai. Dez minutos despois, maiores e pequenos tiñan o ticket na man e pasaban un torno para atopar con velocidade a figura de William Web Ellis. Os irmáns maiores Spencer e Michael prestaban especial atención ás fotografías en branco e negro, e pararon ante unhas curiosas datas. De súpeto, Spencer exclamou «gañei, gañei, gañei, a Guinness a tes que pagar, os Harlequins naceron antes, en 1866. E pensabas que era un mentirán». Michael pronto replicou «tranquilo, que eu pagarei a do partido, pero a de despois vai a ser cousa túa porque os Santos son líderes e van volver gañar».
Atrás queda unha camisola pendurada coa rosa no peito. Na placa está a data 1871, pero os pequenos Jonathan e Ben están atendendo o balón do recuncho e ó póster máis alto, coa palabra Wilkinson debaixo. O coñecido ‘Wilko’, ano 2003, de novo a rosa no peito e a primeira vez que os do Norte gañaban ós do Sur, pero iso eran palabras maiores. Hoxe tocaba o Gran Partido, pero da competición doméstica, e xa chegaba a hora. Os pais recolleron ós fillos e entraron pola porta once cara os asentos na grada Oeste.
A previsión falaba de que estaríase preto do cheo. Uns 80.000 espectadores, a partes iguais entre os dous equipos e moitos afeccionados ó ‘Gran Partido’. O líder sae forte, Ben salta no seu asento cando outro Ben, de apelido Foden, logra un ensaio. Na segunda metade comezan a correr os arlequinados, aínda que a Jonathan gústalle máis o traballo do gordiño e barbudo Marler. Aínda así, o seu pai recórdalle que iso de protestar ó árbitro e cousa doutro deporte, cando ó seu heroe vai dez minutos a descansar a banda.
A contra atrás remata co ‘zero’, e o oval para Jonathan trala patada dende o campo co tempo cumprido. Tivo sorte, porque parou no seu asento. Tras apurar a Guinness os maiores despídense na estación ata o vindeiro partido e os pequenos recordan que, nunha semana, serán eles os que teñan que xogar no vixésimo sétimo torneo escolar. «Vou a tirarte ó chan», afirma convencido Jonathan e Ben replica que «primeiro tes que collerme».
Este relato é un conto, unha ficción, que podería darse na tarde deste sábado 27 de decembro no estadio de Twickenham en Londres. Á hora do té (16:30), o líder da liga inglesa, o Norhampton Saints visita ós Harlequins e xogan un dos poucos encontros da tempada regular que acolle o campo principal de Twickenham (habitualmente Harlequíns xoga nun campo auxiliar de 14.000 espectadores). Aproveitan o Nadal para unha particular festa. Buscan o cheo, afeccións misturadas e, nos baixos do campo que é propiedade da Federación Inglesa, atópase o Museo Mundial do Rugby. Un conto que podería ser…
