Poderiamos glosar a importancia da obra de Akira Toriyama dentro da cultura nipona, como autor de manga e anime e creador de personaxes xa inscritos na cultura popular contemporánea.
O pai de Son Goku e Dr. Slump é unha das figuras máis importantes da historia do cómic mundial (manga ou non manga), dono dunha imaxinación desbordada, un humor vándalo e un sentido da épica colosal.
No caso español o éxito sen parangón de Dragon Ball supuxo a entrada do manga como produto de éxito.
Isto debe vincularse, de paso, a que grazas a iso a industria nacional do cómic, que nos noventa viviu vacas moi fracas en España, conseguiu sobrevivir, e reflotar: non poucos editores conseguiron manterse no mercado grazas ao manga, un cómic diferente e que excitou a unha nova xeración de lectores e lectoras nos anos noventa).
Pero desde esta esquina do mundo non podemos chorar a súa perda sen achegar o seu peso, por curioso que se lle antolle a un millennial, no uso normalizado da lingua galega, sobre todo entre xente nova.
Porque cando “As bólas máxicas” (Dragon Ball) e as súas continuacións (Dragon Ball Z e Dragon Ball GT) emitíanse na TVG, durante os primeiros anos noventa, varias xeracións afixéronse ao idioma, defendérono (non, non nos “entraba” a versión dobrada ao castelán) e asumiron o galego con total naturalidade.
Isto é algo que non volveu a suceder, como non sucedeu antes. As aventuras de Goku, agora emocionantes agora xocosas, épicas, incluso un pouco tostón (aquelas interminables pelexas cósmicas da tempada “Z”) aglutinaron ante a TVG a nenos e vinteañeiros.
Unha verdadeira icona de modernidade que foi cita ineludible para o descanso tras o cole ou para a quedada de colegas universitarios en piso de estudantes.
O mestre do manga descansa, o seu legado segue vivo (a súa obra é obxecto de reedicións, e o anime sigue emitíndose).
