Nun primeiro momento porque, por unha vez en séculos, topei un domingo pola mañá un coche diante e a paso de tartaruga camiño de Vigo. Cinco ou dez minutos ó lixo. Despois, non quedaba nin un lugar minimamente próximo ó Mercado do Calvario para deixar o coche e, por último, estaba o perigo de non chegar a tempo de recoller o número.
En definitiva, baixei correndo polas rúas molladas e sen mudar. Recollín o dorsal a última hora e regresei ó automóbil medio a correr, costa arriba, mollándome e cunha cazadora duns catro quilogramos enriba. Cambieime o máis rápido que puiden e regresei a liña de saída da Correndo por Vigo a fume de carozo. Estiven a punto de imitar a Perico Delgado cando chegou tarde á contrarreloxo de Luxemburgo e, probablemente, perdeu un Tour de Francia.
Sen quecer, sen acomodarme, coa roupa mal posta e mal situado na saída. «Queda un minuto», dixo o speaker cando entrei dentro do valado. Todo parecía ir mal. Por non poñer, non puxen nin as lentes de contacto polo que a visión era borrosa. Ademais, chovía. Dende logo, non eran as mellores condicións para comezar unha. Alí todo o mundo parecía preparado e tiña a sensación de ser un polbo nun garaxe.
Dos consellos que habitualmente ofrece a particular adestradora da sección, Mariana da Noite, saltei todos os posibles. Xa non é cuestión de falar do quecemento, ou da concentración ou da roupa axeitada. Por non facer, non fixen nin un pouco de hidratación. Sempre temos que beber un pouco antes de comezar. Polo menos, non era un día de calor precisamente e foi algo de agradecer.
A cuestión é que así, de súpeto, estaba na Correndo por Vigo e comecei a entrar no me ritmo dende a parte traseira do pelotón. Pasei por algunha que outra beirarrúa, esquivei a outros atletas e superei varias referencias de tempo nos dous primeiros quilómetros. Tras uns cantos cambios de ritmo estaba máis ou menos no meu e seguín e seguín. E resulta que, ó final, o paso era rápido e os apuros para recoller o dorsal, mudarme e regresar á saída foron o mellor quecemento do que realicei nas última dez carreiras.
Pouco a pouco avancei ata alcanzar o corredor coa referencia dos 4:30 por quilómetro. Supereino e na seguinte baixada quedou bastante atrás. Foi a mellor carreira sobre 10.000 metros que recordo. Chegou tras facer todo o sistema previo a proba mal. Cousas da vida e tamén da choiva porque caeu amodiño e serviu para evitar un desgaste excesivo. O corpo funcionou a temperatura exacta. Viva a choiva, iso si, que non sexa forte e a taparse nada máis rematar. Fixen un paso polos postos de comida demasiado rápido, case tanto como a carreira.
P.D. Felicitar á organización da Correndo por Vigo por facer unha carreira moito máis entretida do que parecía para o lugar. Rápida, pero con algunhas costas e baixadas de moito ritmo. Este domingo toca carreira do Entroido.
